Easy Rider is geen film, het is een rafelige filmtrip die op elk moment uit elkaar had kunnen vallen. Hopper en Fonda reden zonder script de vrijheid tegemoet, vaak te stoned om de camera zelf te bedienen, met hippies en toevallige voorbijgangers als geïmproviseerde filmcrew. Alles wat fout kon gaan, ging fout — en juist daardoor voelt de film alsof hij leeft. De sixties‐soundtrack knalt, de lensflares zijn puur toeval, en de energie is zo ongepolijst dat je ’m bijna kunt ruiken. Dit is de ultieme outlaw‐roadmovie: rommelig, visionair en gevaarlijk aanstekelijk. Na Easy Rider wil je maar één ding: zelf de horizon achterna.