Umberto D. is een van de puurste films die ooit zijn gemaakt: geen opsmuk, geen trucjes, geen sentiment — alleen rauwe menselijkheid en pure ontroering. Het was het de favoriete film van Zweedse filmgrootheid Ingmar Bergman. Umberto D. werd geregisseerd door Vittorio De Sica, bekend van Fietsendieven (1948), en gedragen door amateur‐acteur Carlo Battisti, een Milaanse linguïstiekprofessor die nog nooit voor een camera had gestaan en op zijn eerste draaidag zó nerveus was dat hij met twee stropdassen verscheen. Precies die onopgesmukte echtheid maakt de film verbluffend: een oude man, zijn waardigheid die afbrokkelt, een wereld die hem vergeet, en een hondje dat een Oscar-rol neerzet als de laatste vorm van verlossing. Umberto D. laat voelen hoe hard mensen kunnen zijn — en hoe ondraaglijk alleen zijn kan worden — maar toont tegelijk dat troost soms uit de kleinste hoeken komt. Umberto D. is een fluisterzachte schreeuw om menselijkheid. Een tijdloze hartslag van het neorealisme. Ga hem zien!