The Misfits vertelt het verhaal van een pas gescheiden vrouw die verliefd wordt op een ouder wordende cowboy die wanhopig probeert vast te houden aan zijn onafhankelijke levensstijl. Geschreven door Arthur Miller, destijds de echtgenoot van Marilyn Monroe, en geregisseerd door John Huston die bekend stond om de zoekende personages in zijn films, is The Misfits veel meer dan een romantisch drama. The Misfits was de laatste voltooide film van zowel Marilyn Monroe als Clark Gable, misschien wel het koningspaar van Hollywood, wat de film tot bijna een mythische status heeft verheven. The Misfits voelt als een afscheid van het klassieke Hollywood zelf: een wereld bevolkt door mensen die de aansluiting met hun tijd langzaam verliezen, op zoek naar liefde, vrijheid en een plek die nog als thuis voelt. Dat gevoel van afscheid hangt voortdurend over de film. De beroemde eindscène met “How do you find your way back in the dark?” klinkt bijna als een boodschap van de film zelf, alsof ook zij op zoek is naar een thuis dat niet meer bestaat. Juist daardoor reikt de melancholie van The Misfits veel verder dan het verhaal op het scherm. Wat de film zo aangrijpend maakt, is dat leven en kunst hier bijna samenvallen. Het is moeilijk om Roslyn los te zien van Marilyn Monroe zelf. Omdat Arthur Miller het scenario schreef in een periode waarin hun huwelijk steeds problematischer werd, voelt het personage soms als zijn poging om zijn vrouw te begrijpen. Monroe speelt daardoor niet alleen een rol, maar lijkt ook een spiegelbeeld te worden van hoe Miller haar zag aan het einde van hun relatie. Tijdens de opnames worstelde Monroe met persoonlijke en psychische problemen, Montgomery Clift zat diep in zijn zelfdestructieve neerwaartse spiraal en Clark Gable voelde dat zijn beste jaren achter hem lagen. Hun kwetsbaarheid speelt niet alleen een rol in de film, ze ís de film. The Misfits is misschien niet perfect, maar juist daarin schuilt een groot deel van zijn kracht. Zoals een recensent het ooit treffend formuleerde: “De film is misschien niet zonder gebreken, maar na zoveel jaren bekeken ontvouwt The Misfits zijn tedere menselijkheid met een pijnlijke schoonheid.” Meer dan zestig jaar later voelt The Misfits nog altijd als een zachte, weemoedige zonsondergang van een tijdperk: een afscheid van het oude Hollywood, verteld door mensen die niet alleen hun personages speelden, maar ook hun eigen worstelingen met zich meedroegen. Misschien is dat wel de reden waarom de film blijft ontroeren, lang nadat de lichten in de bioscoop weer zijn aangegaan.